W odpowiedzi na zapotrzebowanie budownictwa mieszkalnego po pierwszej wojnie światowej między 1923 i 1934 utworzono w Berlinie sześć nowych osiedli Gartenstadt Falkenberg (Treptow), Siedlung Schillerpark (Wedding), Großsiedlung Britz (Neukölln), Wohnstadt Carl Legien (Prenzlauer Berg), Weiße Stadt (Reinickendorf) i Großsiedlung Siemensstadt (Charlottenburg i Spandau). Nowe budynki powstawały na najwyższym wówczas architektonicznym poziomie. Mieszkania wyposażone były w kuchnię, łazienkę i balkon. Budynki nie miały podwórzy i bocznych skrzydeł, ale za to były pełne słońca i światła. Wysokiej jakości sztuka budowlana, forma, zarys mieszkań i kształt urbanistyczny nowych osiedli stały się wzorem do naśladowania przez cały 20 wiek. Tereny osiedlowe stworzyły zupełnie nowy typ architektoniczny, który miał ogromny wpływ na rozwój budownictwa socjalnego a tym samym na architekturę, budownictwo miejskie i ukształtowanie krajobrazu. Nowoczesne struktury osiedlowe były na nieporównywalnie wyższym poziomie od dotychczasowych budynków mieszkalnych i dawały możliwość wyższego i zdrowszego standardu życia, także dla biedniejszej części społeczeństwa. Planowanie i budowa osiedli wyznaczały też zmiany w strukturze migracyjnej spowodowane przesiedleniami, które w takiej formie możliwe były tylko dzięki szczególnym politycznym i społecznym warunkom, jakie panowały po pierwszej wojnie światowej. Jako model przeciwstawny do prywatnego, nieco koszarowego budownictwa, nowa architektura miała być urzeczywistnieniem marzeń ówczesnego społeczeństwa.
